Η πρώτη Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κόνιτσας

Τελικά τίποτε νέο δεν προέκυψε από την 1η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, την Κυριακή 4 Ιανουαρίου. Ούτε καν η τράπουλα δεν ανακατεύτηκε. Παρέμεινε Πρόεδρος του Δημ. Συμβ. ο Βασίλης Τσιαλιαμάνης, η Ελένη Παπαμιχαήλ Αντιπρόεδρος και ο Δημήτρης Ευαγγέλου, Γραμματέας.

Η Δημαρχιακή Επιτροπή παρέμεινε όπως ακριβώς ήταν: Σταύρος Κίτσιος, Κων/νος Λάκκας, Κων/νος Λάππας από την πλειοψηφία και Γιάννης Τσαρούχης από τη μειοψηφία.

Το νέο που προέκυψε είναι ότι η αντιπολίτευση δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην πλειoψηφία, και δεν ψήφισε τον Πρόεδρο, όπως πριν δύο χρόνια, αλλά ψήφισε μόνο τους δικούς της εκπροσώπους.

Ο κ. Γαργάλας αιτιολόγησε τη στάση της αντιπολίτευσης λέγοντας πως η προηγούμενη θητεία του Προέδρου και η συμπεριφορά του Δημάρχου χαρακτηρίστηκαν από αυθαιρεσίες και αυταρχισμό. Τόνισε επίσης ότι η διετής διακυβέρνηση του Δήμου από την παρούσα αρχή, αποδείχτηκε κατά πολύ κατώτερη των περιστάσεων.

Αξίζει να σημειωθεί πως η πλειοψηφία ψήφισε τους εκπροσώπους της μειοψηφίας. Η πράξη αυτή μπορεί να σημαίνει: ή ότι έκαναν μια πράξη καλής θέλησης ή ότι έτσι κι αλλιώς λίγη σημασία δίνουν στη μειοψηφία. Προσωπικά πιστεύω τη δεύτερη.

Όσον αφορά στα αξιώματα των αντιδημάρχων και των προέδρων των Δημοτικών Επιχειρήσεων, που ανέμεναν αρκετοί, αυτά ως γνωστόν ρυθμίζονται από το Δήμαρχο και δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης αυτής.

Να ευχηθούμε καλή θητεία και βλέπουμε. Εμείς θα είμαστε εδώ και θα φυλάμε καραούλι.

Η μικρή μας πόλη

Με την αίσθηση της οικονομικής κρίσης, της ακρίβειας, της μειωμένης αγοραστικής δύναμης των περισσότερων, με τη μειωμένη κίνηση στις αγορές, με τη διαμάχη για το αν έπρεπε ή όχι να ανοίξουν τα καταστήματα την τελευταία Κυριακή του έτους, με την επίθεση των ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας, τούτα τα Χριστούγεννα τα περάσαμε κάπως μουδιασμένα.
Η αγορά της μικρής μας πόλης, παρόλο που είχε αρκετούς επισκέπτες, έτσι τουλάχιστον δήλωσαν οι ξενοδόχοι, κινήθηκε πιο περιορισμένα σε σχέση με τις άλλες χρονιές. Έγιναν προσπάθειες να τονωθεί η κίνηση, να νιώσουμε τη γιορτινή ατμόσφαιρα, να επικοινωνήσουμε. Προσωπικά πιο επιτυχημένη νομίζω ότι ήταν η προσπάθεια του Εμπορικού Συλλόγου Κόνιτσας, τους συγχαίρω κι εγώ με τη σειρά μου. Δε θα γράψω περισσότερα μιας και το θέμα έχει τεθεί επιτυχημένα σε διάλογο από τα άλλα blog. Θα ήθελα όμως να τονίσω πως σε τέτοιες πρωτοβουλίες πολιτών ο Δήμος πρέπει να είναι αρωγός και συνδιοργανωτής, όχι απλά τσιγκούνης χορηγός.
Επειδή ζούμε σ΄αυτή την περιοχή και τη γνωρίζουμε καλά, γνωρίζουμε και τις ανάγκες των ανθρώπων της. Πολλοί είναι εκείνοι που πέρασαν δύσκολα Χριστούγεννα και θα περάσουν επίσης δύσκολη Πρωτοχρονιά. Ανεξάρτητα από το τί έκανε ο καθένας μας για να βοηθήσει το συνάνθρωπο, πιστεύω πως πρέπει οι τοπικοί μας άρχοντες να θέσουν σε λειτουργία το Κοινωνικό Ταμείο Αλληλεγγύης, που τόσες φορές προτάθηκε από την Αντιπολίτευση.
Και κάτι άλλο που θα ήθελα να το κουβεντιάσω μαζί σας. Τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, στη λειτουργία που έγινε στον Άγιο Κοσμά, ζήτησε ο Μητροπολίτης, να προσφέρουν οι εκκλησιαζόμενοι τον οβολό τους υπέρ των τρίτεκνων χριστιανικών οικογενειών της Θράκης. Λέχθηκαν μάλιστα τα εξής: " των χριστιανικών και όχι και των μουσουλμανικών οικογενειών, όπως κάποιοι δήθεν προοδευτικοί θέλουν, γιατί οι μουσουλμάνοι έχουν τους δικούς τους άρχοντες που τους ενισχύουν πλουσιοπάροχα και αυτοί είναι οι Τούρκοι" .
Έμεινα εμβρόντητος. Δηλαδή χαρίζουμε όλους τους μουσουλμάνους Έλληνες υπηκόους στους Τούρκους;

Φέρτε φυλακές

Έκπληκτοι πληροφορηθήκαμε την πρόταση του Δημάρχου για χωροθέτηση φυλακών στο Δήμο Κόνιτσας. Βρέθηκαν μάλιστα κάποιοι, οι οποίοι έσπευσαν να δηλώσουν ότι θα σωθούμε οικονομικά από ένα τέτοιο ίδρυμα. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαστροφή. Η κοινωνία μας θα επωφελείται από τους μηχανισμούς καταστολής, σωφρονισμού και εγκλεισμού. Τέτοιο μέλλον προσδοκούμε, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι «όπου χτίζεται ένα σχολείο γκρεμίζεται μια φυλακή». Αντί λοιπόν να δώσουμε χώρο στην παιδεία και να προετοιμάσουμε υγιείς κοινωνίες, πολλαπλασιάζουμε τις φυλακές, όπου κλείνονται συνήθως οι φτωχοί, οι απροστάτευτοι, οι μετανάστες, όσοι δηλ. δεν μπορούν να εξαγοράσουν, να μειώσουν ή να αποφύγουν τις ποινές.

Αντί να προσφέρουμε στέγες σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, αντί να μορφώνουμε, να δημιουργούμε θέσεις και προοπτική εργασίας, αντί να ενισχύσουμε την πρόληψη του εγκλήματος, εμείς ζητάμε να επωφεληθούμε.

Αλήθεια σε τι ιδρύματα σωφρονισμού θα πρέπει να εγκλειστούν οι απατεώνες υπουργοί, οι απατεώνες δικαστικοί, τα λαμόγια της εξουσίας, της εκκλησίας, της διοίκησης, οι απατεώνες επιχειρηματίες, οι νονοί της νύχτας, οι έμποροι των ναρκωτικών, οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί και τόσοι άλλοι που εγκληματούν με το προσωπείο του πολίτη υπεράνω υποψίας; Μα την αλήθεια αν ήταν να γίνει μια τέτοια φυλακή, χαλάλι της.

Μήπως συμφιλιωθήκαμε με την αδικία;

Μια χώρα χάος, μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της. Που εκλέγει σχεδόν πάντα τους χείριστους γιατί είναι καπάτσοι, ψευτοτσαμπουκάδες, θρασείς, βαρβάτοι καμματάρχες, έχουν άκρες, γνωριμίες, σόι και λέγειν.
Και έτσι έχουμε:
Κυβέρνηση που δε μπορεί να κυβερνήσει.
Αστυνομία που δε μπορεί να προστατεύσει.
Εκκλησία που δε μπορεί να αγιάσει.
Υγεία που δε μπορεί να περιθάλψει.
Παιδεία που δε μπορεί να μορφώσει.
Δικαιοσύνη που δε μπορεί να τιμωρήσει.
Τοπική Αυτοδιοίκηση που δε μπορεί να υπηρετήσει.

Έχουμε μια χώρα που προστατεύει τον έμπορο και φυλακίζει το χρήστη
που τσιμπάει τη γόπα και λευτερώνει τον καρχαρία
που σκοτώνει τους νέους και χαϊδεύει Εφραίμ
που φορολογεί απόρους και απαλλάσει Κροίσους
που οργανώνει κοσμικά πάρτυ κι ο κόσμος πεινάει.

Θυμώνω για όλα
Θυμώνω για μένα, θυμώνω για μας που εκτονωνόμαστε στα bloggs και δε βγαίνουμε να φωνάξουμε μαζί με τους νέους.
Θαυμάζω τα παιδιά που δεν ανέχονται την αδικία.
Εμείς κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε.

Για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τον 15χρονο μαθητή

Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι μια εκδήλωση συμμετοχής στο πένθος για την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια. Δεν μπορούμε να μη νιώθουμε οργισμένοι από το γεγονός πως ένα μικρό παιδί έγινε στόχος δολοφονίας και μάλιστα από άνθρωπο που ήταν διατεταγμένος για την ασφάλεια των πολιτών (ή μήπως ενστερνίστηκε εκείνη την εξωφρενική φράση του Μητσοτάκη στους αστυνομικούς" το κράτος είστε εσείς").
Δε μπορούμε να μείνουμε ασυγκίνητοι μπροστά στο δράμα της οικογένειας του παιδιού και δε μπορούμε να μη προβληματιστούμε πάνω στο γεγονός ότι οι ένστολοι που οπλοφορούν, πολύ εύκολα σημαδεύουν αόπλους. Αναρωτιόμαστε τι είδους εκπαίδευση παίρνουν, δεδομένου ότι και στην Κόνιτσα έχουμε σχολή που εκπαιδεύει αυτούς τους μήνες ειδικούς φρουρούς.
"Τραύμα στο κράτος δικαίου" χαρακτήρισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το γεγονός αυτό, που οδήγησε, όπως ήταν αναμενόμενο, σε γενικό αναβρασμό την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα, το Βόλο, το Ηράκλειο και σχεδόν όλες τις μεγάλες πόλεις. Δεν είναι δυνατόν να μείνει ασυγκίνητη η χωρα και πολύ σωστά έχουν αναγγελθεί απεργιακές κινητοποιήσεις για αύριο 9 Δεκεμβρίου 2008. Μια βαριά μωβ σκιά Δεκεμβρίου έρχεται να προστεθεί στο πολύ γκρίζο πολιτικό τοπίο που ζούμε στις μέρες μας.

Η διαφήμιση για τη φορολογική συνείδηση!!!

Πολλές φορές προβάλλονται τηλεοπτικά σποτς με κοινωνικό περιεχόμενο. Μας καλούν να σεβόμαστε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, να γίνουμε δωρητές οργάνων, να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση, περιβαλλοντική συνείδηση, να μη καίμε τα δάση κ.α. Πολλά από αυτά είναι κοινωνική προσφορά των διαφόρων οργανώσεων ή διαφόρων Υπουργείων.
Και αφού αποκτήσαμε πλέον περιβαλλοντική συνείδηση, έρχεται το άκρον άωτον του θράσους από πλευράς Αλογοσκούφη. Είναι, λέει η κυρία της διαφήμισης, καιρός να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση. Ρε Αλογοσκούφη, πάρε τη σκούφια και βάρα το κεφάλι σου. Είσαι σοβαρός; Όταν το κράτος ληστεύει δια των φόρων μικρομεσαίους, μισθωτούς και συνταξιούχους, πώς μπορείς να υπονοείς ότι είμαστε κλέφτες και αδικούμε το κράτος;
Τα μηνύματά σου πρέπει να τα στείλεις στις of shore Εταιρείες, στο Βατοπέδι, στους μεγαλοεπιχειρηματίες και όσους πραγματικά φοροδιαφεύγουν. Μόνον έτσι η διαφήμισή σου θα αποκτήσει κοινωνικό περιεχόμενο.

Τουρισμός Πολυτέλειας και Οικονομική κρίση

Στα γιαννιώτικα ΜΜΕ προβάλλεται τις τελευταίες μέρες μεγάλο ξενοδοχείο της πόλης των Ιωαννίνων, το οποίο αποκτά πρότυπη μονάδα SPA και έτσι η Ήπειρος αποκτά το μερίδιό της στον "τουρισμό πολυτέλειας". Όπως διαβάζω σε γιαννιώτικη εφημερίδα το ξενοδοχείο αυτό " αναπτύσσεται ακόμη περισσότερο και καλύπτει ανάγκες τόσο των πελατών του, όσο και του ευρύτερου κοινού".
Εγώ διερωτώμαι: Ευρύτερο κοινό και τουρισμός πολυτέλειας; Πώς ταιριάζουν αυτά και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης; Όταν γονιός αναγκάζεται να κλέψει ένα μπουκάλι γάλα για τα παιδιά του. Όταν οι επιχειρήσεις και οι βιομηχανίες απολύουν τους εργαζόμενους και μάλιστα λίγο πριν τις γιορτές. 'Οταν οι εργαζόμενοι παίρνουν μισθούς πείνας και οι συνταξιούχοι αναζητούν τα ληγμένα των σουπερ μάρκετ. Όταν οι οικονομικοί μετανάστες ξεροσταλιάζουν στους δρόμους για ένα μεροκάματο. Όταν, όταν...
Ποιες ανάγκες καλύπτουν λοιπόν οι πρότυπες μονάδες τουρισμού πολυτέλειας. Μήπως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων; Μήπως πρέπει να ξαναθυμηθούμε πως κάποιοι δεν καλύπτουν ούτε τις στοιχειώδεις και να δράσουμε για όσους βρίσκονται σε δύσκολη θέση;